اخلاق و سیاست (مفاهیم فربه و نحیف اخلاق، سیاست اخلاقی و سیاست غیراخلاقی)

۳ تیر ۱۳۹۴
درس‌گفتارهای «عدالت اجتماعی در جوامع چندفرهنگی»

dr-beheshti2

 

سیدعلیرضا حسینی بهشتی: در این جلسه دربارة رابطة اخلاق و سیاست صحبت می­کنیم. همچنین دربارة سه نظریه دربارة دموکراسی در زمینة ارتباط اخلاق و سیاست بحث خواهیم کرد. بعد از آن به وجوه فربه و نحیف اخلاق و سیاست اخلاقی و غیراخلاقی (که به معنای ضد اخلاقی نیست) می‌پردازیم.

 

 

 

رابطة اخلاق و سیاست

وقتی صحبت از رابطة اخلاق و سیاست می­کنیم، منظورمان این است که فرد مجموعه‌ای از هنجارها و ارزش­های اخلاقی دارد که در روابط او با دیگران و خودش تأثیرگذار است و بخشی از آن وارد قلمرو سیاست می­شود. از همان ابتدای تاریخ فلسفة اخلاق و فلسفة سیاسی، یعنی آنچه به شکل مدون از قرن پنجم قبل از میلاد به بعد در اختیار داریم، اخلاق همیشه به عنوان بنیان سیاست مطرح بوده است. در نظام­های پادشاهی باستانی، چه آنچه در ایران باستان داشتیم، چه آنچه در یونان بوده یا حتی در شرق دور، مبنای مشروعیت سیاسی نظام پادشاهی و خود پادشاهانی که قدرت را در دست داشتند، ارزش­های اخلاقی بوده است. پیش­شرط حکمرانی خوب این بوده که پادشاه بر اساس اصول اخلاقی رفتار کند. ممکن بود تعریف و تبیین این ارزش­ها از تمدنی به تمدن دیگر و از فرهنگی به فرهنگ دیگر متفاوت باشد، ولی در هر حال پادشاه را تجلی اخلاق می‌دانستند. این همان تمایزی است که به طور مشخص میان اخلاق پیشامدرن و اخلاق مدرن مطرح است: اخلاق پیشامدرن بیش‌تر به حسن و قبح فاعلی معطوف است تا حسن و قبح فعلی. به همین دلیل است که در متون کلاسیک می­بینید تلاش می‌شود نشان داده شود که راه سعادت مردم از اطاعت از پادشاه عادل می‌گذرد و عدالت هم در این معنی می‌شد که فرمانروا بتواند کمالات مختلف را در درون خود جمع کند. افلاطون هنگام توصیف انسان عادل، او را به معماری تشبیه می‌کند که لازم نیست فنون مختلف ساختمانی را بلد باشد، بلکه او کسی است که توانمندی گردهم آوردن حرفه‌ها و فنون مختلف را دارد که حاصل آن، با یک هماهنگی مطلوب، بنایی زیباست که ساخته می‌شود.

در قرون وسطی هم اخلاق بنیان سیاست است، با این تفاوت که این بار اصول اخلاقی نشأت گرفته از آموزه‌های دینی است و همان­ها است که بنیان مشروعیت سیاسی حکومت است. در آن فرهنگ سیاسی، پادشاهان باتقوا و عادل مورد تأیید خداوند هستند و از این رو، سایة خدا در روی زمین به شمار می‌روند. تعبیر «السلطان ظل‌الله» حاکی از چنین نگرشی است.

 در دوران مدرن، به خصوص از ماکیاولی به بعد، اخلاق به عنوان یک ابزار در سیاست معرفی می­شود؛ ابزاری که پادشاه با استفاده از آن بتواند برای ایجاد انسجام درون ملت خود استفاده کند. تاریخ آن دوران را که مشاهده کنید می­بینید شمال ایتالیا از این‌که وحدت سیاسی وجود نداشت رنج می­برد و هر دولت شهری بر علیه دولت شهر دیگر دسیسه می­کرد. پاپ از این تفرقه‌ها خیلی استفاده می­کرد و در نهایت، بی­ثباتی سیاسی در ایتالیا حاکم بود. گاه حتی موجودیت یک دولت‌شهر دوام زیادی نمی­آورد و بعد از مدت کوتاهی متلاشی یا اشغال می­شد و جنگ­های خونین، بی‌ثباتی سیاسی به دنبال داشت. ارتش ملی وجود نداشت و نظامیان حرفه­ای مزدبگیر، یک بار برای فلورانس می­جنگیدند و یکبار برای ونیز. ماکیاولی که سخت دنبال این بود که انسجام و وحدت سیاسی ایجاد کند، توصیه می­کند که حاکمان از اخلاق به عنوان ابزار استفاده برای ایجاد انسجام ملی استفاده کنند.

در دوران معاصر، آنچه بر اساس نگرش ژوزف شومپیتر و به خصوص رابرت دال شکل گرفت و گسترش یافت، کاربرد اثبات­گرایی در علوم سیاسی بود که در مکتب رفتارگرایی تجلی یافت. در این دیدگاه، اخلاق نسبت به عوامل اقتصادی و اجتماعی در مرتبة دوم قرار داده می‌شود تا نوعی واقع­گرایی در سیاست و علوم سیاسی وارد شود. در نتیجه، مطالعه و مشاهدة تجربی رفتار سیاسی شهروندان در انتخاب­هایی که صورت می‌دهند مورد بررسی قرار می­گیرد و ملاک و معیار سیاست­گذاری‌ها می‌شود. این نحلة فکری هنوز زنده است و بخش قابل توجهی از آنچه ما در علم سیاست با آن سر و کار داریم متأثر از آن است، هرچند دیگر سیطرة قبلی و کامل خود را ندارد. از منظر این مکتب، با ظهور علم سیاست، فلسفة سیاسی مرده است.

از زمان انتشار کتاب نظریه­ای در باب عدالت جان رالز، شاهد بازگشت به اندیشه‌ورزی سیاسی به سنت فلسفة سیاسی کلاسیک هستیم؛ بازگشت به سنت فکری که با چهره­هایی مثل روسو، کانت، میل شناخته می­شوند. این‌ها چهره­هایی هستند که اندیشة سیاسی لیبرال، بیشتر با آنها شناخته می­شود. از دهه‌های پایانی قرن بیستم، نظریه­های لیبرال دموکرات دوباره سر بر آوردند و احیا شدند.

 

مردم‌سالاری تجمیعی

مردم­سالاری تجمیعی ادامة کار شومپیتر است و مباحثی که این نظریه مطرح می‌کند خیلی گسترده است. حرف اصلی آن این است که در یونان باستان، شهروندان (که بردگان و خارجیان و زنان را شامل نمی‌شد) وقتی می­خواستند تصمیم جمعی بگیرند، همة مردم جمع می­شدند و به شور و تصمیم‌گیری می‌پرداختند، اما حالا که از یک طرف با جمعیت­های زیاد روبه‌رو هستیم و از طرف دیگر هزینة بالای این کار اجتناب‌ناپذیر است  (هزینه نه به لحاظ مالی، بلکه به لحاظ صرف وقت و همچنین دانش تخصصی که دستیابی به آن نه برای همه ممکن است و نه حتی ضروری)، مشارکت شهروندان در امور جامعه سیاسی­شان نه امکان دارد و نه مطلوب است. بنابراین، در نظام‌های مردم­سالاری نوین، باید راهی پیدا کنیم که از طریق آن، رجحان­های فردی افراد را با استفاده از ابزاری که مطالعات تجربی در اختیار ما گذاشته جمع بزنیم و ببینیم که این رجحان­ها در مجموع چه مطالباتی را مطرح می‌کند. شهروندان هم برای پیشبرد مطالبات‌شان به برنامة احزاب سیاسی نگاه می‌کنند و آن برنامه‌ای که مناسب با رجحان‌هایشان است را انتخاب می‌کنند و به حزبی که به رجحان­هایشان نزدیک­تر است رأی می­دهند. بنابراین، سیاست مدرن مردم‌سالاری را این‌طور تعریف می­کند: نظام سیاسی که در آن مردم امکان پذیریش یا عدم پذیرش رهبران خود را از طریق نظام انتخاباتی رقابتی در اختیار دارند. از این منظر، دموکراسی بیشتر به سمت الگوی دموکراسی­های نخبه­گرا حرکت می­کند که در تمایز با الگوی دموکراسی مشارکتی است. در مردم‌سالاری­ تجمیعی، انگیزة افراد در عمل سیاسی، مبانی و ارزش­های اخلاقی آنها نیست، بلکه رجحان­های شخصی آنهاست که میزان آراء را در انتخابات بالا می­برد یا پایین می­آورد. آمار شرکت کنندگان در انتخابات‌های دموکراسی­های غربی نشان می‌دهد که میزان مشارکت مردم هر دوره پایین‌تر و پایین­تر می­آید، ولی طرفداران الگوی دموکراسی نخبه‌گرا این را نقطه ضعفی تلقی نمی­کنند بلکه آن را به حساب این می‌گذارند که همة افراد مهارت و دانش لازم برای شرکت در انتخابات را ندارند. بنابراین، در دموکراسی­های نخبه­گرا تعداد آراء خیلی مهم نیست. مهم این است که رقابت با هر تعداد که شرکت کنند آزاد و منصفانه باشد. مهم این است که نظام سیاسی ثبات، نظم و استمرار داشته باشد. این یک اصل است، یعنی هر نظام سیاسی چه دموکراسی چه غیر دموکراسی برای آن نظم ثبات و استمرار داشته باشد. این اصل برای همة حکومت‌ها و هر نظام سیاسی است، چه دموکراسی و چه غیر دموکراسی. نظم، ثبات و استمرار مهم است، وگرنه اگر قرار باشد در جامعة سیاسی هر روز یک قانون جدید پیدا شود، یک تصمیم متفاوت گرفته شود و چرخش قدرت هم با یک منطق توجیه‌پذیر صورت نگیرد، جامعه دچار بی­ثباتی می­شود. طرفداران الگوی دموکراسی نخبه‌گرا می‌گویند برای این که نظم، ثبات و استمرار حاکم باشد، باید کاری کنیم که منافع افراد با هم سازگار شود. این وظیفة سیاست است، نه این‌که از طریق بسیج توده­ها برای دستیابی اجماع مشترکی که موهوم است تلاش کنیم. باید توجه داشت که این مکتب به خصوص در نقد سیاست­های پوپولیستی نازیست­ها و فاشیست­ها شکل گرفت که به بسیج توده­ای برای یک هدف مشترک اعتقاد داشتند. طرفداران الگوی دموکراسی نخبه‌گرا می‌گویند تعددگرایی، ویژگی از بین نرفتنی و محوناشدنی اجتماعات مدرن است و شما می­خواهید با مبنا قرار دادن خیر مشترک، تنوع و تعدد را نادیده بگیرید. در این نگاه، سیاست دموکراتی صرفاً ابزاری است و با تفسیر نظام دموکراتیک به عنوان یک روش سازگارتر است تا به عنوان ارزش.

 

مردم‌سالاری هم‌اندیشانه

در مقابل الگوی دموکراسی نخبه‌گرا، مردم‌سالاری هم‌اندیشانه  (deliberative) مطرح شده است که در آن، فرآیندهای تصمیم‌گیر سیاسی در نتیجة هم­اندیشی میان شهروندان آزاد و برابر شکل می‌گیرد که خود این فرایند، فی نفسه دارای ارزش اخلاقی است. کلمة هم­اندیشی را معادل deliberation به کار می­برم، ولی معمولاً در فارسی به دموکراسی­ مشورتی ترجمه شده است. به نظر من، کلمه مشورت گویا نیست، چون مشورت را در زبان فارسی گاه به عنوان عملی یک‌طرفه که شاید معادل انگلیسی   consultationبرای آن مناسب‌تر باشد هم در نظر می­گیریم. مثلاً برای انجام کاری از فردی خبره مشورت می­گیریم، اما او در تصمیم‌گیری دخالت ندارد. در حالی که deliberation نوعی تصمیم‌گیری دوجانبه یا چندجانبه است.

مردم­سالاری هم‌اندیشانه واقعیت تعدد و تنوع را می­پذیرد و برای شهروندان این حق را قائل است که هر کس به دنبال تحقق ایدة خود از زندگی سعادتبار باشد. در عین حال، اعتقاد دارد که دست­یابی به یک اجماع همپوش (overlapping consensus) که فراتر از یک مصالحه موقت (modus vivendi) است امکان­پذیر است. چنین اجتماعی فی نفسه اخلاقی است چون امکان تحقق زندگی اخلاقی را برای شهروندان فراهم می­کند. طرفداران مردم‌سالاری هم‌اندیشانه اعتقاد دارند در پرتو فرایندهای هم‌اندیشانه، دست یافتن به شکل‌هایی از توافق که هم با عقلانیت (به معنای دفاع از حقوق بنیادین فردی) و هم با مشروعیت مردم‌سالارانه (به معنای حاکمیت مردم بر مردم) سازگار باشد، امکان‌پذیر است.

دو نحلة مهم در میان طرفداران مردم‌سالاری هم‌اندیشانه وجود دارد: یکی پیروان جان رالز (مانند جاشوا کوهن) و دیگری پیروان یورگن هابرماس (مانند سیلا بن حبیب). هر دو نحله تأکید دارند که اقتدار ومشروعیت را می­توان بر شکلی از خردورزی عمومی (public reasoning) استوار کرد؛ خردورزی که صرفاً مثل آنچه در دیدگاه قبلی مطرح بود ابزاری نیست، بلکه دارای بعد هنجاری هم است. این عقلانیت برای رالز عبارتست از عقلایی (reasonable) بودن و برای هابرماس هم به معنای عقلانیت ارتباطی (communicative) است، اما در هر دو نحله، میان «توافق صرف» و «اجماع عقلانی» تمایز قائل می‌شوند و قلمروی سیاست، قلمروی تبادل مباحث میان اشخاص معقول بر اساس اصل بی‌طرفی است.

 

مردم‌سالاری مباحثه‌ای (agnostic)

 

الگوی دیگر مردم‌سالاری، چیزی است که شاید بتوان به مردم‌سالاری مباحثه‌ای ترجمه کرد. نقد طرفداران این الگو به دو الگوی قبلی این است که هر دو نحلة اصلی، از پرداختن به تنش بنیادی بین لیبرالیزم و دموکراسی، یعنی تنش بین حقوق فردی (سیاست خاص‌گرایانه) و حق خودگردانی مردم (سیاست عام و جهانشمول گرایانه) خودداری می‌کنند. منطق لیبرالیزم مبتنی بر حقوق و مطالبات فرد است و بنابراین، سیاستی خاص­گرایانه است، در حالی که منطق دموکراسی شهروندی است و حقوق شهروندی، مساوات طلبانه است نه خاص‌گرایانه؛ یعنی سیاستی که عام‌گراست. البته باید توجه داشت که از این تنش ذاتی میان دموکراسی و لیبرالیزم، نباید به این نتیجه‌ای رسید که افرادی مثل کارل اشمیت رسیدند که معتقد بودند دموکراسی اساساً و ذاتاً شکست خورده است و امکان‌ناپذیر است، بلکه می­توان فکر کرد که راه­های دیگری هست و آن این‌که تنش مذکور مورد گفت‌وگو و هم­اندیشی قرار بگیرد و اساساً دموکراسی یعنی بحث برای رفع این تنش­ها و معضلات. طرفداران مردم‌سالاری مباحثه‌ای می­گویند خطای بزرگی که اندیشة دموکراسی داشته این بوده که همیشه به دنبال دستیابی به راه­حل­هایی نهایی بوده که نه تنها میسر نیست، بلکه اگر بخواهیم یک‌بار و برای همیشه این تنش را حل کنیم، مجبوریم محدودیت­هایی را درحوزة سیاست اعمال کنیم که خیلی برای پیشرفت نظریة دموکراسی مفید نیست. به جای این کار، باید با واقعیت گستردة تعددگرایی اخلاقی مواجه شویم. در این راستا، مشکل ما این نیست که به جای عقلانیت ابزاری که بر الگوی مردم‌سالاری تجمیعی حاکم است، عقلانیت هم­اندیشانه الگوی دوم را جایگزین کنیم، بلکه باید اول ماهیت تعدد و تنوع را خوب بشناسیم. نظریة معاصر مردم‌سالاری، به جای فهم واقعیت شهروندی متعدد و متنوع، در چارچوبی تلاش می‌کند که به یک مفهوم خاص از انسان محدود است که بر اساس آن، افراد مقدم بر اجتماع هستند؛ افرادی که دارای حقوق طبیعی هستند، به دنبال بیشتر کردن منافع خود هستند و در هر صورت از پیوندهای اجتماعی و مرتبط با زبان و فرهنگ منفک شده‌اند.

شانتال موفه بحث جالبی دارد که توجه ما را برمی­گرداند به این پرسش اساسی که ماهیت سیاست چیست؟ می­گوید هر عینیت اجتماعی حاصل کارکرد روابط قدرت است؛ بحثی که متأثر از بحث‌هایی است که نظریه‌های قدرت می­کنند. در نتیجه، هر عینیت اجتماعی ضرورتاً سیاسی هم هست چون با قدرت سروکار دارد. هژمونی یعنی بین این عینیت­های اجتماعی و قدرت اجتماعی هم­گرایی برقرار کنیم. موفه می‌گوید ما باید تصور معمول‌مان را از قدرت به مثابه رابطه عوض کنیم، مثلاً قدرت بازار نسبت به کنشگران اقتصادی، روابط قدرتی که در نظام آموزشی حاکم است، روابطی که در خانواده حاکم است. می­گوید اساساً این نگاه اشتباه است. قدرت، یک رابطة بیرونی بین دو هویتِ از پیش تعیین شده نیست، بلکه شکل‌دهندة هویت‌هاست. چون هر نظام سیاسی نمایانگر یک هژمونی است که الگوی ویژه‌ای از روابط قدرت است، کردار سیاسی را صرفاً نمی‌توان به عنوان نماد علائق و منافع هویت‌های از پیش تعیین شده دانست، بلکه خود، شکل‌دهندة هویت‌ها است.

اذعان به ماهیت هژمونیک هر نظام اجتماعی، به معنی محو رابطة سنتی بین مردم‌سالاری و قدرت است. در رهیافت مردم‌سالاری هم‌اندیشانه، هر چه یک اجتماع مردم‌سالارتر باشد، میزان تأثیر قدرت بر روابط اجتماعی کم‌تر است. اما اگر بپذیریم که روابط قدرت، شکل‌دهندة اجتماع است، آنگاه پرسش اصلی سیاست مردم‌سالار، نه محو قدرت، بلکه این است که چه اشکالی از قدرت باید بنا کرد تا با ارزش‌های مردم‌سالاری سازگارتر باشد. خود قدرت، از بار ارزشی منفی که نظریات مردم­سالاری قائلند خارج می­شود.

موفه می­گوید یک «امر سیاسی» داریم و یک «سیاست». امر سیاسی، جنبه­ای از تخاصم است؛ تخاصمی که رابطه ذاتی بین افراد در جامعه است. مثل بازار که هر کس سعی می­کند رقبا را از میدان خارج کند. در حالی که سیاست، نماد مجموعه­ای از نهادها و گفتمان­هایی است که با هدف شکل­گیری یک نظم معین در اجتماع و یافتن راهی برای همزیستی مسالمت‌آمیز انسان­هاست. در شرایطی که بالقوه تخاصم‌آمیز است، چون سیاست تحت تأثیر امر سیاسی است، هدف سیاست این است که ما دنبال چیزی بگردیم که این روابط تخاصم‌آمیز را قاعده‌مند کند. علت این‌که به دنبال حکومت مبتنی بر قانون هستیم همین است. پس هدف سیاست، پدید آوردن همزیستی در بستری از تخاصم و گوناگونی است.

از منظر «تعددگرایی مباحثه‌ای»، هدف سیاست مردم‌سالارانه این است که «دیگری» را به گونه‌ای بنگرد و جایابی کند که دیگر به عنوان «دشمن»ی که باید نابودش کرد مطرح نگردد، بلکه به عنوان «غیر» به آن نگاه شود. این معنای واقعی تساهل و مدارا در سنت لیبرال دموکراسی است که به این معنی نیست که دیدگاه‌هایی را که با آن موافق نیستیم را «تحمل» کنیم، بلکه به معنی «احترام» به دیدگاه‌های متفاوتی است که مخالفان مشروع دارند. مخالف، یک دشمن مشروع است؛ کسی که با او مشترکاتی داریم که مهم‌ترین آن، نیاز به همزیستی مسالمت‌آمیز است.

«تخاصم»، کشمکشی است بین دشمنان، در حالی که «مباحثه»، کشاکشی است بین «مخالفان». هرچه بتوان از تخاصم فاصله گرفت و نهادهای اجتماعی و سیاسی را به طریقی شکل داد که این رابطة تخاصم‌آمیز را به مسالمت‌آمیز تبدیل کند، به اهداف سیاست مردم‌سالارانه نزدیک تر شده‌ایم. بنابراین، مردم‌سالاری یک فرایند است و اگر در این راه حرکت کردیم، به سمت سیاست­های مردم­سالارانه‌تر پیش رفته­ایم.

دربارة نظریة تساهل و مدارا در جلسه­ای جداگانه صحبت خواهیم کرد. فقط اشاره­ای کنم به این‌که در سنت لیبرالی دو نگاه داریم. معمولاً آنچه از مدارا فهمیده می­شود این است که ما دیگری را «تحمل» می­کنیم، در حالی که دیدگاه دیگر می­گوید نه تنها باید تحمل کنیم، بلکه وجود او را مشروع بدانیم. توجه کنید که این به رسمیت شناختن اوپوزیسیون رسمی است، اوپوزیسیونی که برانداز نیست. این‌گونه مباحثات در یک جامعه بین الگوهای زیستی مختلف به‌طور مستمر وجود دارد.

 

دو نوع اخلاق، دو نوع سیاست

بر این اساس، برای دستیابی به آنچه ما برای الگوی نهایی خود دنبالش هستیم، می­توانیم به یک جمع­بندی برسیم. خواهیم گفت که اصول اخلاقی در دو سطح مطرح هستند:

1.     سطح فربه: سطحی که در آن ویژگی‌های فرهنگی حائز اهمیت است و در نتیجه، تفاوت الگوهای زیستی در گسترده‌ترین شکل خود مطرح است.

2.     سطح نحیف: ارزش‌ها و هنجارهای اخلاقی در نحیف‌ترین شکل خود مطرح است و در نتیجه، دارای ظرفیت اجماع‌پذیری گسترده‌تری در میان الگوهای زیستی مختلف می‌باشد.

به همین منوال می‌توان گفت دو نوع سیاست متصور است:

الف) سیاست 1: مبتنی بر اصول فربه اخلاقی و شکل‌دهندة سیاست تنظیم کنندة روابط قدرت در درون هر جامعة فرهنگی.

ب) سیاست2: مبتنی بر اصول اخلاقی نحیف یا غیراخلاقی (نه ضداخلاقی) و شکل‌دهندة سیاست تنظیم‌کنندة روابط قدرت بین جوامع فرهنگی.

باید دید که این تفکیک تا چه اندازه می‌تواند در ارایة الگوی همزیستی مسالمت‌آمیز افراد و جوامع فرهنگی که دارای الگوهای زیستی متفاوت هستند مفید باشد.

 


سیدعلیرضا حسینی بهشتی

جلسة پانزدهم

تاریخ: 1392/10/26

مکان: مؤسسة مطالعات دین و اقتصاد


 

 

جلسه چهاردهم: تنوع و تعدد (انواع تعددگرایی، حد و مرز آن، مفاهیم حداقلی و حداکثری تنوع و تعدد)

جلسه سیزدهم: فردیت (مفهوم فردگرایی و خاستگاه تاریخی آن، ایدهٔ اصالت فرد، فردگرایی و جمع‌گرایی)

جلسه دوازدهم: نگاهی به الگوی زیستی در آئین اسلام

جلسه یازدهم: نگاهی به الگوی زیستی در آئین یهود

جلسه دهم:  نگاهی به الگوی زیستی در آئین زرتشت

جلسه نهم:  نگاهی به سیر تحول الگوی زیستی در غرب

جلسه هشتم: مفهوم انسان، گونه‌شناسی و نگاهی به تاریخ تحول آن

جلسه هفتم:  فرهنگ و هویت فرهنگی

نظر شما چیست؟

  1. بازتاب: عقلانیت، تعدد مفاهیم عقلانیت، امر عقلانی و امر عقلایی | درنگ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

<body bgcolor="#ffffff" text="#000000"> <a href="http://links.idc1998.com/?fp=pKWZuwsEgnSZmUoHzgLuDQrYI41AQomUrCNMQEwbzzhkpSUJbB8fmkYc2GItUrNgF9mOBBIcx9bXhmMnrg3XoQ%3D%3D&prvtof=FuPzPHdDc3W1ELXazI0TvPUmWkHydgi4Udf5VgR7jj0%3D&poru=BIhgxGQakmul7qcokBpf2Lfs2exowlOeoUgCXcHDSRTn4u0cDW9O0wZRaEWJxabdKn4RhR%2F%2BSGtYt0YrmghcGA%3D%3D&type=link">Click here to proceed</a>. </body>