به نام حسین که ایستادن را برگزید

۲۲ مهر ۱۳۹۴

ما اگر فراموش کنیم اما تاریخ فراموش نخواهد کرد. تاریخ همه رویدادها را ثبت کرده است. همه ظلم‌ها و ستم‌ها را نوشته است. تاریخ انسان‌های بزرگ را هم ثبت کرده است. آن‌هایی که در برابر ظلم خاموش ننشستند؛ حتی اگر قرار بر آن بود که خودشان را قربانی کنند. چرخش ماه‌ها و روزها دوباره بر مدار محرم چرخیده و حالا یادآور روزهایی است که کاروانی برای دفاع از آزادگی به راه افتاد و در سرزمینی به نام کربلا، حماسه آفرید. حماسه‌ای که نام‌های بزرگ تاریخ در آن حضور داشتند. حسین در زمانه‌ای به پا خاست که تمامیت‌خواهان در طمع قدرت می‌خواستند دستاوردهای نهضتی را که از صدر اسلام آغاز شده بود به تاراج ببرند. او می‌دانست در این مسیر و در کربلا، تشنگان قدرت به او تهمت‌ها و فتنه‌ها و خروج از دین را نسبت می‌دهند؛ اما سکوت نکرد و بر راهی که در آن پای گذاشته بود، ایمان داشت. حسین فریاد برپایی حق و افشای باطل را با همه رنج‌هایی که در انتظارش بود، بر سکوت ذلت‌بار ترجیح داد. او می‌دید که باطل را لباس حق می‌پوشانند و حق را باطل جلوه می‌دهند. او می‌دانست که خاندان پیامبر را در محاصرهٔ تنگناها و بی‌حرمتی‌های پیاپی قرار خواهند داد، و او را بر سر دوراهی انتخاب میان زندگی ذلت‌بار یا ایستادگی برای حق‌خواهی قرار خواهند داد؛ و او ایستادن را برگزید.

او ایستاد و حالا، ما شرمسار تمام پیمان‌هایی هستیم که به آن‌ها وفادار نبودیم. او ایستاد تا در تمام این سال‌ها به ما یادآوری کند دنیا تا زمانی بر مدار ظلم می‌چرخد که انسان‌ها سکوت کرده باشند. او از منافع و قدرت چشم پوشید تا در تمام این سال‌ها زمزمه‌های ماندگاری قدرت‌طلبان را دچار فروپاشی کند. حسین حماسه‌ای آفرید که هنوز باید به احترامش کلاه از سر برداشت و ایستاد؛ باید ایستاد به نام مردی که ایستادن را برگزید.

نظر شما چیست؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Error. Page cannot be displayed. Please contact your service provider for more details. (15)