نمایش به سبک تیکی تاکا

۲۶ دی ۱۳۹۴
نوشته ای بر نمایش «تیراندازی در تئاتر»

 درنگ| از وودی آلن همواره به عنوان یکی از موفق‌ترین طنزپردازان سینمای جهان نام برده می‌شود. موفقیتی که گاه رشک‌برانگیز بوده و انتقادات فراوانی را متوجه او، به ویژه شخصیت او می‌کند. آلن همیشه به سبک کاری خود وفادار بوده و می‌توان در تمامی آثار او امضای کارگردان را در فیلم دید. کارگردان «نیمه‌شب در پاریس» به ضرباهنگ بالا و اتفاقات آنی اعتقاد ویژه‌ای داشته و پیش داستان را در جریان همین سرعت بر ذهن مخاطب متبادر می‌کند و سرعت باعث ایجاد کمدی در آثار او شده است. این روزها نمایشی به «نام تیراندازی در تئاتر» در تماشاخانه بازیگاه تهران روی صحنه رفته است که اقتباسی نعل به نعل از فیلم گلوله‌ها بر فراز برادوی است. نمایشنامه را شایان افکاری قلم زده و کارگردانی را سوگند مقدم بر عهده دارد. داستان فیلم و نمایش به حواشی و دغدغه‌های موجود در تئاتر برادوی می‌پردازد. حواشی که شامل مشکلات مالی و معضلات جنسی پیرامون هنر نمایش در آمریکاست. مشکلاتی که با نگاهی ساده می‌توان به نمونه‌های ایرانی‌اش نیز دست یافت. از سختی‌های پیدا کردن تهیه‌کننده و منابع مالی برای تولید نمایش گرفته تا حواشی پیرامون بازیگران تازه‌کار و گاهی سرشناس و کهنه‌کار. اما مشکل اصلی و دغدغه اثر حضور و بروز خلاقیت در آثار هنری ست. خلاقیتی که در کارگردان حاضر در نمایش یعنی دیوید گلدمن دیده نمی‌شود اما یک گانگستر از روحیه‌ای کاملاً دراماتیک برخوردار است. حضور یا عدم حضور انسان‌ها در جایگاه‌های مطلوب دغدغه‌ای ست که در این نمایش به وضوح دیده می‌شود. گانگستری که در راه ایده آل‌های هنری‌اش حتا دست به کشتن یکی از بازیگران می‌زند. و اما خود نمایش… تعدد بازیگران با وجود کارگردانی اول سوگند مقدم در ابتدا کاملاً جسورانه به نظر می‌رسد. جسارتی که کمی با وضعیت نامطلوب سالن نمایش برای اجرای تئاتر خدشه‌دار می‌شود. دیگر بحث بر سر اعطای مجوزهای تأسیس تماشاخانه‌های خصوصی کاملاً کهنه شده، پس باید ببینیم با توجه به این امکانات نمایش تا کجا پیشرفته است. متن بار معنایی را تا حد توان به دوش کشیده تا جایی که در انتها کمی دچار شعارزدگی شده و سعی در چیز فهم کردن مخاطب می‌کند. این اتفاق در انتهای نمایش و تعلیق بین هنرمند بودن و سرگرم ساز بودن اتفاق می‌افتد. تعلیقی که با وجود اتفاقات قبلی نمایش به جا نبوده و مخاطب را به دیکته بعضی مانیفست‌های شخصی نویسنده مجبور می‌کند. متنی که در ابتدا و تا همین زمان بسیار به جا بوده و به حق کمدی موجود در آثار وودی آلن را به خوبی انتقال می‌دهد. در قبال متن نکته بسیار مهم حضور درام است. داستانی که به خوبی روایت می‌شود و با دیالوگ‌هایی روان به مخاطب انتقال می‌یابد. کارگردان اثر در چنین سالنی و با حضور ده بازیگر تمامی سعی خود را برای استفاده درست از فضا داشته و حتی‌الامکان ریتم را نگه داشته است. ریتمی که گه گاه با خاموشی‌های طولانی مدت سقط شده اما جایش با بازی‌ها و میزانسن های مطابق با فضای اجرا پر می‌شود. کمدی حاضر در این نمایش روی خط باریک بین کمدی نمایشی و تئاتر آزاد قدم می‌گذارد و خوشبختانه جز بعضی موارد توانسته به کمدی واقعی وفادار بماند. تیراندازی در تئاتر به واقع بیشتر به معضلات نمایش ایران اشاره داشته و این سؤال را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد که آیا جایگاه کنونی‌اش بر اساس لیاقت او است یا اصرارش بر این خواسته؟

 

 

نظر شما چیست؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Error. Page cannot be displayed. Please contact your service provider for more details. (15)