نغمه‌های تنهایی و رنج انسان امروزی

۱ اسفند ۱۳۹۵
آلبوم «سرود تنهایی یک رهگذر» وصال عرب‌زاده رونمایی شد
وصال عرب‌زاده می‌گوید در طول سال‌ها همچون یک رهگذر در مسیر زندگی، تنهایی و رنج انسان امروزی را تجربه کرده است و «سرود تنهایی یک رهگذر» نتیجه چنین تجربه‌ای است که از نغمات سه‌تار پدید آمد.

درنگ| روز شنبه آلبوم «سرود تنهایی یک رهگذر» به نوازندگی وصال عرب‌زاده با حضور داریوش پیرنیاکان در فرهنگسرای ارسباران، رونمایی شد.
این اولین آلبوم مستقل وصال عرب‌زاده نوازنده سه‌تار و مدرس موسیقی است که با تنبک‌نوازی ارژنگ فرامرزی به بازار موسیقی ایران عرضه شده است. این آلبوم ۹ بخش با عناوین یاد تنهایی، تمنا، کنار تو، رقص انگشتان، سرود ناتمام، نغمه ریز، رهگذر، مهربانی و بی قراری را شامل می‌شود.
وصال عرب‌زاده متولد ۱۳۵۲‌‌ نوازندگی را نزد استادانی همچون محمدرضا لطفی، داریوش پیرنیاکان، داریوش طلایی، مسعود شعاری و بهداد بابایی آموخته است و هم‌نوازی در گروه‌های متعدد همراه با چهره‌های شاخص موسیقی ایرانی را در کارنامه خود دارد که در این میان می‌توان به هم‌نوازی با کیهان کلهر در تور بین‌المللی گروه جاده ابریشم (Silk Road) به سرپرستی نوازنده برجسته ویلن‌سل، یویوما اشاره کرد که به تازگی همراه با کلهر برنده معتبرترین جایزه موسیقی جهان (گرمی) شد. عرب‌زاده در حال حاضر عضو هیئت علمی رشته موسیقی دانشگاه گیلان است.
حالا در روزهایی که موسیقی ایرانی جای خالی تک‌نوازی‌ها را بیش از پیش احساس می‌کند، انتشار آلبوم تک‌نوازی از یک نوازنده جوان، می‌تواند نویدبخش تداوم راه بزرگانی باشد که چراغ موسیقی این مرز و بوم را با همه بی‌مهری‌هایی که به آن‌ روا داشته شده، روشن نگاه داشتند.
وصال عرب‌زاده در آلبوم «سرود تنهایی یک رهگذر» زمانی که «کنارِ تو» را می‌نوازد تنها از نوستالژی کنارِ دیگری بودن روایت می‌کند و غم همچنان می‌ماند و تنهاییِ یک رهگذر روایتگر است؛ بعد از آن است که «رقص انگشتان» سرگشتگی را تداعی می‌کند تا همه نوستالژی و حسرتِ در کنار دیگری بودن را به فراموشی بسپارد.
اما آنجا که به «سرود ناتمام»اش می‌رسد، انگار حرف‌های ناگفته‌اش را در میانه روایتش نیمه‌تمام می‌گذارد تا همچنان ناتمام بماند و نغمه‌ها در دور دست به راه خود بروند و خیال ما را با خود همراه کند.
در قطعه «رهگذر»، همان‌طور تنها از کنار ما عبور می‌کند اما احساس ما را بر می‌انگیزد که به دنبال صدا برویم و در کوچه‌های تنهایی‌اش غرق شویم؛ مطمئن باشید غرق هم خواهید شد اما دوباره با «مهربانی» می‌آید و دستتان را می‌گیرد.
«مهربانی»اش انگار برای ما کوتاه بود و دلمان می‌خواست ادامه یابد ولی وقتی از پس «مهربانی» به «بی‌قراری» ختم می‌شود، می‌توان کوتاه بودن مهربانی را هم درک کرد که از بی‌قراری‌هایش بیشتر برایمان می‌گوید تا «سرود تنهایی یک رهگذر» ما را نیز بی‌قرار کند.
وصال عرب‌زاده خودش درباره این آلبوم می‌گوید: این آلبوم حاصل دریافت‌های شخصی از موسیقی کلاسیک ایرانی است و تلاش بر این بود تا با برداشت احساسی از فضای مدال «آواز بیات ترک» به بیانی مستقل دست یابیم.
او همچنین ادامه می‌دهد: از طرفی، علاقه و توجه به ادبیات، خصوصاً شعر معاصر سبب شد تا سعی کنم، نگاهی شاعرانه به جملات موسیقی داشته باشم و قطعات ضربی و آوازی را متأثر از تنهایی و رنج انسان امروزین بیان کنم.
عرب‌زاده البته می‌گوید خودش هم در طول سال‌ها همچون یک رهگذر در مسیر زندگی، این تنهایی و رنج را تجربه کرده است و «سرود تنهایی یک رهگذر» نتیجه چنین تجربه‌ای است که از نغمات سه‌تار پدید آمد.
«درنگ» این وعده را به مخاطبان می‌دهد که به زودی گفت‌وگویی مفصل با وصال عرب‌زاده داشته باشد تا بیشتر از موسیقی ایرانی، نوازندگی و صد البته رنج و تنهایی انسان امروزی بگوید.

نظر شما چیست؟

Error. Page cannot be displayed. Please contact your service provider for more details. (19)